Welkom op de jeugdsite van de Spartaan.

Nieuw ? hier vind je alle info.

De website van de jeugd wordt (langzaam) vernieuwd. Niet alle informatie staat al op deze site, maar je kunt altijd even kijken op de oude >>

home - wedstrijden - wedstrijdkalender - routes & programma's - categorieën - verzetten
licenties - uitslagen - training - trainers - foto's
smoelenboek - links - contact

Verslag NK Veldrijden – 23 januari Lieshout

Jeugd ''traint'' in Loon op Zand
Westland Wil Vooruit wint voor 2e keer ploegentijdrit bij Spartaan
Trained by Michael Boogerd
Ernst 4e gediplomeerde trainer bij Spartaanjeugd!
Spartaan Jeugd én Supporters doen het geweldig op NK Jeugd

Verslag NK Veldrijden – 23 januari Lieshout

Het NK veldrijden werd dit jaar gehouden in de bossen van Lieshout op het landgoed ’t Hof. In deze omgeving wisten de organisatoren een prachtig en technisch uitdagend parcours neer te zetten.  In de wetenschap dat onze meiden (waar waren de mannen?) erg goed getraind hadden en zich zeer serieus hadden voorbereid op deze wedstrijd, gingen de trainers Peter en Ernst er vanuit dat hier en daar een podiumplekje er wel in moest zitten. Dit op voorhand, want er moest natuurlijk wel eerst gefietst worden en ook de tegenstanders zagen er dit jaar weer angstaanjagend sterk uit!

Als eerste mocht ons aanstormend talent Fleur aan de bak. In de categorie meisjes 8-9 jaar wisten we dat ze het zwaar zou krijgen. Fleur was namelijk de allerjongste deelnemer op dit NK!! Maar dan kennen ze Fleur nog niet: in de haar kenmerkende stijl denderde ze over het parcours, menig tegenstander in opperste verwarring achter zich latend. Blik op oneindig en volledig geconcentreerd verpulverde ze (bijna) alle verwachtingen van haar tegenstanders en kwam na een schitterende strijd binnen op een welverdiende tweede plek. Onze jongste deelnemer kreeg dan ook een prachtige zilveren medaille omgehangen en zelf de ronde-mister werd er even beduusd van. De trainers keken elkaar trots aan en vonden dat deze eerste podiumplek natuurlijk ook wel een beetje op hun afstraalde.

Vervolgens mocht Steffie de eer gaan verdedigen. In een uiterst sterk deelnemers veld werd als snel duidelijk dat dit geen makkelijke wedstrijd zou gaan worden. Ronde na ronde werd er stuivertje gewisseld aan de kop waarbij onze Steffie liet zien goed in de wedstrijd te zitten. Het leek te gaan om de eerste of tweede plek, want nummer drie moest elke ronde meer afstand nemen. Langs de kant schreeuwden de Spartaners om het hardst om Steffie net dat laatste duwtje in de rug te geven. Maar veldrijden is een keiharde sport. In het allerlaatste bochtje tikte Steffie net iets aan waardoor ze naast de fiets belande. Ook haar mede-vluchter ging de grond van dichtbij inspecteren, maar de nummer drie die dit alles op enige afstand kon zien gebeuren stuurde behendig om de weer opstappende Steffie heen en had een vrije doortocht naar de finish. Hevig teleurgesteld finishte Steffie als derde. De trainers keken elkaar aan en konden niet anders dan constateren dat veldrijden inderdaad een keiharde sport is en dat onze Steffie als een leeuwin had gefietst, een kampioen waardig. We mogen dan ook zeker niet spreken van een verloren kampioenschap maar van een ongelooflijk verdiende podiumplek op het NK! En Steffie vond dat natuurlijk uiteindelijk ook en stond als vanouds te schitteren op het podium.

Jitske was er ondertussen ook helemaal klaar voor. Rustig, ja ook dat kan onze Jitske, bereidde ze zich voor op de wedstrijd. Ook dit zou niet eenvoudig worden, het deelnemersveld was groot en sterk. De strategie van Jitske werd al snel duidelijk: gewoon zo hard mogelijk meefietsen, niet jezelf gek laten maken, en kijken hoe ver je kan komen. Dat bleek een goede tactiek want na een start achterin het peloton zagen we Jitske elke ronde één of meer plekjes opschuiven. Onze ‘turbo-Jitske’ blijkt over een stevige diesel te beschikken! Natuurlijk wisten de trainers dat wel, maar als we dat tijdens de belangrijkste wedstrijd van het seizoen ook daadwerkelijk zien gebeuren, dan wordt je daar heel erg vrolijk van. Eigenlijk was de wedstrijd voor Jitske dan ook te kort want als er nog een paar rondjes meer gefietst had mogen worden, dan kwam ook voor Jitske op zeker het podium in zicht. Nu bleef het bij een prachtige elfde plek, een prima prestatie in dit sterke veld.  Jammer dat het net geen top-10 geworden is, maar ik weet zeker dat dat volgend jaar gaat gebeuren!

Als laatste kwam Juul aan de beurt. Het al uitdagende parcours werd nog even uitgebreid met een paar stevige klimmetjes en afdalingen en een steile trap. De fiets moest dus op de nek. Gelukkig hadden we dit nog even getraind, dus dat bleek geen enkel probleem te zijn. Vanaf de start deed Juul uitstekend mee. De voorste vier meisjes namen afstand van de rest, maar daarachter ontstond een mooi spannende strijd om plek vijf tot en met acht. Het uitgebreide parcours vergde alles van de renners en juist die renners met de beste techniek bleven overeind. Zo ook onze Juul! Met een prachtige techniek, gecombineerd met stevig taalgebruik om trage jongens duidelijk te maken dat ze er voorbij wilde, reed Juul zich in de kijker. Aangemoedigd door alles en iedereen, inclusief de spreekstalmeester, fietste Juul naar een zeer verdiende zesde plek. De doelstelling, een plekje bij de eerste acht, werd dan ook ruimschoots behaald.

Met schorre stem en voldaan gevoel reed de trainer weer naar huis. De vier meiden van de Spartaan hebben een prachtig NK achter de rug. Alles wat erin zat hebben we eruit gehaald. Als trainers hebben we nog slecht één aanvullende doelstelling voor volgend jaar: een paar jongens op het NK!!!

Ernst

Jeugd ''traint" in Loon op Zand

Geo en Dimitri waren ‘s middags gearriveerd om alles te checken, van slaapzalen tot en met geplande fietsroutes.

Het moest vooral  een gezellig programma worden waarbij uiteraard het fietsen centraal zou staan maar daar omheen voldoende gelegenheid zou zijn voor vertier en vermaak.
Met een strakke kamerindeling was vooraf iedereen ingedeeld en al snel werd die nacht duidelijk dat de indeling gebaseerd was op WEL slapen en NIET slapen.
Toen de ouders waren vertrokken werden de regels uitgelegd. “Simpel maar duidelijk: met drie waarschuwingen dan mag je naar huis, voor de rest: veel plezier en maak er wat van!”

De eerste nacht moet ik helaas wat censureren. Het was er één van verkennen van de grenzen, waarbij het papier de werkelijkheid slechts kan benaderen.
Ofwel: na een intensieve, energievolle nacht waarin begeleiders en oudste groep elkaar veel beter hebben leren kennen kwam de nieuwe dag …

Zaterdagochtend zaten we 08.45 uur allemaal aan de ontbijttafel, de meeste kinderen al in de wielerkleding, klaar voor de eerste sportieve uitdaging.
Dimitri en Geo haden mooie routes uitgezet via de zogenaamde knooppunten.
Van 32 naar 22 naar 20 naar 21 enz………is een prachtig systeem.  Je rijdt als het ware van groen bordje naar groen bordje en kan eigenlijk niet verdwalen…………..
De oudste groep ging ambitieus weg voor een kleine 100 kilometer, de middelste groep voor een 60 kilometer en de kleinste groep, deze werd nog in tweeën gesplitst voor 40 kilometer. Met minimaal twee begeleiders per groep, een ophaalchauffeur voor pech en overige calamiteiten, een achterblijfteam voor opruimwerkzaamheden en klaarzetten van eten en drinken bij terugkomst van de groepen maakt een bezetting van 13 begeleiders meer dan noodzakelijk.

Alle groepen vertrokken om 10.00 uur. Ik reed met de middengroep. Voor een aantal is het wat onwennig om op de openbare weg te (race)fietsen met een groep. Op de training hadden we de regels al uitgebreid geoefend maar Dimitri legde het nog een keer uit: altijd luisteren naar de begeleider, vuist omhoog van de voorrijder betekent langzaam/stoppen, en dat de techniek van het inschuiven en op ‘lijn rijden’ erg belangrijk is. Met een gemoedelijk gangetje van 25+ trokken we van knooppunt naar knooppunt. Onderweg wordt er voor de buitenstaander nogal cryptisch geroepen: 
Tegen = er komt tegemoet komend verkeer aan
Voor = we gaan iemand inhalen of er staat en een auto of iets dergelijks
Inschuiven= van twee aan twee gaan we achterelkaar rijden
2 aan 2 = weer met z’n tweeën gaan rijden
Vaak met veel herhaling uit de groep zodat de begeleider weet dat iedereen het heeft gehoord…..en een argeloze buitenstaander zo het zijne ervan denkt….

Bij terugkomst bleek dat bijna iedere groep zich niet helemaal aan de routes heeft gehouden, vaak door het missen van een knooppunt... Na mooie zandweggetjes, kleine fietspaadjes maar ook langs drukke B-wegen kwamen we allemaal weer voldaan terug op de Mussenberg. De broodjes en drinken stonden klaar om daarna met Dimitri als Hoofd Spelletjes naar het speelveld te gaan.
Inmiddels was het drie uur geworden en werden er tot vijf  uur diverse estafettes gedaan, fanatiek gevoetbald met aansluitend de traditionele rugbywedstrijd waar met name de begeleiders Peter en Dimitri naar uitkeken. Hier ontstonden ook de meeste blessures: van lichte blauwe plekken tot en met gescheurde kruisbanden behoren hier tot de reële mogelijkheden…
De weersomstandigheden waren werkelijk voortreffelijk en een aantal ‘oudste groepers‘ maakten dankbaar gebruik van het zonnetje en het zachte gras om wat slaap in te halen van de afgelopen nacht.
Kortom een paar hele gezellige en leuke uren buitenzijn waarbij alle kinderen zich konden vermaken en vooral samen aan het spelen waren. Het moet gezegd worden een prachtige groep kinderen, geen geklaag, geen gezeur, geen ruzietjes ... of we al jaren samen optrekken.

Het avondeten op de tweede dag is een apart hoofdstuk waard. We gingen Bourgondisch friet eten. Dat houdt in zonder borden en bestek maar gewoon alles op tafel kieperen en met de handen eten.
Nadat Peter de bestelling had opgehaald, ruim 40 porties friet en een idem aantal frikadellen en kroketten, kon iedereen hongerig aanvallen. De tafels waren afgedekt met aluminiumfolie en hierop werden de mayonaise, ketchup, friet en overige lekkernijen uitgestald. Al snel waren de tafels een onoverzichtelijke brei van een soort frietje oorlog geworden, maar binnen een half uur was alles schoon op.
De voorbereidingen voor de bonte avond konden beginnen, uiteraard werd de televisie nog even aangezet voor het WK wielrennen, we keken naar de beloftes en dat was wel symbolisch voor dit weekendje met onze jeugd!

De bonte avond zou  gelet op het deelnemersveld een spannend en kostelijk avondje worden. De Peetjes stonden natuurlijk weer garant voor veel vermaak, maar ook niet onvervaard zijn Elif en Peter uit de jongste groep die helemaal alleen een prachtige act opvoeren.
Een complete wielertrainingsopstelling werd opgebouwd voor Melissa, Iris en Juul die geheel op eigen wijze een training van Dimitri nadeden.
Dimitri en Ernst hadden een kostelijke act waarbij geen woord werd gewisseld ( erg moeilijk hoor voor deze twee). Mathijs, Rob en Bob deden ook een bijdrage in de vorm van een rollenspel.
Douwe en Mees gaven een prachtige act weer van wijlen Michael Jackson waarna de overige jongens van de oudste groep een perfect staaltje van “YMCA mannen“ neerzetten.
De Peetjes overtroffen wellicht zichzelf met een knappe act waarbij Peter met de vertolking van rosekapje iedereen overtrof en de hele zaal plat kreeg.
Naast zoveel fietskwaliteiten ontdekken we die avond dat menigeen wellicht nog een theatercarrière in het verschiet heeft.

De avond kreeg nog een officieel tintje, Matthijs gaf aan dat er weer een aantal van groep 7 overstappen naar de Nieuwelingen EN dat hij deze groep zal gaan trainen. Dat is mooi nieuws omdat hiermee de solide structuur van de jeugd nog wordt verlengd qua begeleiding en trainingsfaciliteiten. Bij een afscheid hoort een afscheidscadeau, iedere Nieuweling krijgt een mooie spiegel met hierin gegraveerd : “van Jeugd naar Nieuweling 2009”.  De bonte avond werd hiermee op waardige wijze afgesloten.

Peter en Bob ontfermden zich inmiddels over een mooi kampvuur achter in het veld. Nadat we de voorraad hout illegaal hadden verdubbeld door wat te sprokkelen en te rooien kwamen alle kinderen rond het kampvuur zitten en genoten we van een prachtige sterrenhemel. Met wederom een prachtig verhaal van Geo, zoals hij dat ook de eerste avond heeft gedaan.
Een mooie afsluiting van een harmonieus programma op de zaterdag.
Om elf uur besluiten we op te breken, moe maar voldaan was het redelijk stil omstreeks middernacht.

Zondagochtend is het tot negen uur muisstil. Slechts de begeleiders zitten reeds aan de keukentafel te wachten op wat komen gaat. Iedereen is moe, en de naweeën van het (ontbreken) van de eerste nachtrust begint iedereen van oudste groep parten te spelen.
Na een aarzelend ontbijt zetten we iedereen op de fiets om nog een mooie route te gaan fietsen.
De route is mooier dan zaterdag, dijkweggetjes, tweemaal een fietspontje dragen bij aan een ‘flow’ in de groep. Er wordt goed gereden, gedisciplineerd en met wat meer scherpte en snelheid dan de eerste dag. Toch gebeurt er dan toch nog een valpartij. Op een smal dijkweggetje komt ons een compleet peloton tegemoet. Na de juiste voorbereidingen getroffen te hebben; op lint rijden met wat afstand, snelheid omlaag, gaat het toch in een flauwe bocht mis waar we elkaar passeren. Niet alleen de kinderen blijven nieuwsgierig en wijken dan toch even van de lijn af om naar voor te kijken ook volwassen doen dit …

In een fractie van een seconde ligt Steffie onder twee mannen met maatje Dimitri, tranen en blauwe plekken doen ons besluiten om de ophaaldienst te bellen. We vertellen niet aan Peter dat het zijn Steffie betreft want anders zou die waarschijnlijk met 180 km/u hebben gereden. Nu kwam ie heelhuids en zonder snelheidsovertredingen aan op ons rendez-vous punt en kwamen we uiteindelijk met wat blauwe plekken en de schrik vrij. Om van ieder nadeel een voordeel en leerpunt te maken hebben we de situatie goed besproken met de groep. We besloten ons rondje volledig af te maken. Dat siert meteen de spirit van de jeugd, aangeslagen maar wel afmaken wat we zijn begonnen. En met Steffie gaat het weer prima.

Na twee veerpontjes en nog wat snelheidsoefeningen zijn we na 50 kilometer weer bij af.
Daar hoorden we de verhalen van de andere groepen, waarin ook bij de kleintjes een valpartij was geweest. Een passerende toerder stuurde naast de weg en viel. We waren trots op onze jonge renners dat ze allemaal perfect reageerden en gewoon overeind bleven
Inmiddels was ook de grote groep weer terug en aten we buiten (bij 20 graden Celsius!) alle etenswaren op die nog over waren.

Na een intensieve en langdurige schoonmaak van ons verblijf komen de ouders vanaf half vier de kids weer ophalen en vertrekken we als laatste groep begeleiders om vijf uur.
Een zeer geslaagd weekend waarbij we ook elkaar beter hebben mogen leren kennen. Misschien de laatste keer in Loon op Zand, en volgend jaar een nieuwe locatie. Ik wil alvast iedereen bedanken voor het prettige samenzijn en speciale dank aan Dimitri en Geo ! En natuurlijk ook speciale dank aan Jantine, die een heel groot deel van de voorbereidingen en organisatie voor haar rekening heeft genomen én ook nog eens het hele weekend voor iedereen klaar stond.

Bob Mesman

Westland Wil Vooruit wint voor 2e keer ploegentijdrit!

Een zonnige dag, een geweldige sfeer en 5 geweldige jeugdploegen aan de start voor de tweede Spartaanse ploegentijdrit. De ploegentijdrit werd overweldigend gewonnen door de mannen van Westland Wil Vooruit, die de wisselbeker voor de tweede keer mee naar huis mochten nemen.

enne ... ook de eerste foto's staan al op picasaweb

Trained by Michael Boogerd

Enne, wisten jullie dat:

Michael maar net op tijd zijn trappers had gemonteerd?
Dat de 'kleine' jongste groep uit welgeteld 18 kinderen bestond?
De trainers dit wel heel gezellig vonden?
Dat Michael erg onder de indruk was van het enthousiasme van onze kanjers? Juul om indruk te maken even met 44 in het uur voorbij kwam stuiven met de hele oudste groep hijgend in haar achterwiel?
Jan Wicher van de weeromstuit viel? (Sorry Jan Wicher)
De jongste groep het inschuiven erg goed onder de knie heeft?
Ze dat ook met z'n 18-en kunnen? (als Juul en consorten ze tenminste eventjes de tijd geven)
Melissa ook opvallend vaak erg ver voorop reed?
Zelfs Daan!! zo onder de indruk was dat zelfs hij wat stilletjes werd tijdens de training?
Juul bij het tikkertje doen vroeg wie ‘m was…Michael…wie is dat dan!?
Michael alvast een tacx shirt heeft gekregen met alle handtekening van de toekomstig Nederlands kampioenen er op?
Het jeugdbestuur het niet kon laten om ook hun naam er op te zetten.
Op de voorkant nog wel?
Dat Ernst het presenteren best wel goed in de vingers had?
Hij eigenlijk zijn roeping gemist heeft?
We veel te veel vragen hadden?
Ernst eigenlijk de vragen te klein had uitgeprint om te kunnen lezen zonder bril? De broer van Michael (vader van Levin) vroeger bij de jeugd eigenlijk veel beter kon wielrennen?
Michael pasta en taart en donuts eet als ontbijt?
Hij de jeugd adviseert dit alleen ook te doen als je daarna een tour de france etappe gaat rijden?
Boogies extreme volgend jaar ook een kortere versie krijgt?
Hij soms wel 18 bidons leegdronk tijdens een tour de france etappe?
Je dan natuurlijk wel moet plassen onderweg?
Hij dit gewoon vanaf de fiets kon?
Dim dit misschien ook gaat opnemen in het trainingsschema?
Michael vroeger in de winter ging schaatsen en hardlopen en helemaal niet fietste?
Hij gestopt is omdat hij erg veel pijn in zijn benen had?
Michael wel een beetje de spanning van het naar de wedstrijden toe werken mist?
Steffie al veel eerder Nederlands Kampioen was dan Michael (die werd het pas op zijn 25e)
Daan constateerde dat Michael ook helemaal niet zo groot was?
Maxime ? zelfs een handtekening op haar arm heeft laten zetten?
De t-shirts wel een beetje groot waren?
Je er mooi in verder kan dromen als je het als slaapshirt gebruikt?
De boterkoek van Miriam weer heel erg lekker was?

Er een paar foto's op picasa staan maar nog niet allemaal?

Jolanda Mahieu

Ernst 4e gediplomeerde trainer bij Spartaanjeugd!

Zaterdag 12 september was het zover. Na Dimitri, Matthijs en Geo ging ook Ernst (vader van Mees) op voor het trainersexamen. Met extra hindernis, omdat zijn examen gepland was tegelijkertijd met de wedstrijd in Honselersdijk. Maar de oudste jeugd (Wessel, Melissa, Juul, Daan, Marvin en Jordi en Max en Mees hielpen Ernst uit de brand. Samen met Peter die zo aardig was om Daan, Juul en Melissa na het examen naar Honselersdijk te brengen.

De kids waren van huis uit goed geinstrueerd. Juul en Melissa beloofden Ernstig dit keer niet te zullen kwebbelen. Op Ernst zijn ''doe maar gewoon zoals altijd'' antwoordde Daan ''dat ze dat vandaag maar beter niet konden doen"....

Naast de Spartaners had Ernst ook nog een aantal andere trainers in zijn groepje, die tot genoegen van de omstanders, het best wel moeilijk hadden met de oefeningen die onze jeugd natuurlijk feilloos uitvoerde. Het was natuurlijk ook best wel moeilijk zo om die pionnen heen. Gelukkig houdt Ernst wel van aanschouwelijk onderwijs, dus uiteindelijk kwam dat wel goed (zie foto). En natuurlijk met Dim als assistent kon het niet misgaan.

Na het examen van Ernst kwam er nog een Ernst die examen deed. Omdat onze jeugd niet bang is van een beetje inspanning deden ze daar ook nog vrolijk mee ... en volle bak. Het derde examen hadden ze ook nog wel willen doen, maar daar werd door de moeders een stokje voor gestoken, er was tenslotte nog een wedstrijd te rijden (wat overigens goed is afgelopen, zowel Daan als Juul reden een prima wedstrijd).

Overigens hebben Dim en Geo de jeugdleden prima vervangen bij de andere examens. Al was het best een beetje zwaar om training te krijgen in plaats van te geven...

En wat ook goed is afgelopen: Ernst is (natuurlijk) geslaagd. Met vlag en wimpel! En natuurlijk zijn we supertrots op hem.

Meer (charmantere) foto's op picasa

Jolanda Mahieu

Spartaan Jeugd doet het geweldig op NK Jeugd

Volgestapeld met koolhydraten, gehydrateerd tot aan de oren, goed uitgerust en goed getraind (dankjewel Dim, Geo en de rest) en voorzien van een nieuwe outfit kwamen maar liefst 10 Spartaners aan de start van het NK (Max, Jan-Wicher, Melissa, Juul, Steffie, Jitske), het Landelijk Jeugd Wielerfestijn (Daan, Rob en Roelant) én de Rabo Dikke banden race (Fleur).

Ook de supporters hadden weken van voorbereiding achter de rug. Fietsen poetsen, broodjes smeren, buienradar checken, auto inpakken en vooral de wekker zetten (vertrektijd 6:30 uur!!!). Het Nederlands Kampioenschap voor de jeugd wordt namelijk bij voorkeur aan de andere kant van Nederland gehouden. Dit jaar in Berghem bij Oss. Maar in tegenstelling tot andere jaren plensde het dit jaar een keer niet van de regen, maar was het echt mooi weer! We sloegen ons Spartaan kamp op op een heerlijk grasveldje vlak voor de finish van het kleine parcours. De kleinste supporters (loukie en fleur) konden dan lekker spelen....nou ja, nadat alle hondenpoep was opgeruimd....Cora wist als superjeugdbegeleider de bijna laatste veiligheidsspelden te bemachtigen en Peter nam de rest mee....

Max en Juul startten als eersten, helaas tegelijkertijd, dus de Spartaan supporters moesten heel hard heen en weer rennen tussen de twee parcoursen, maar daar wordt ook hard op getraind dus dat ging prima! Max had zich met een paar mooie vierde plaatsen in het district weten te plaatsen voor het NK jongens in categorie 4. Wat op zich al een fantastische prestatie is. Helaas had ie een beetje pech, de week ervoor ziek geweest en ook nog als allerlaatste starten. Zoals Cora verzuchtte: ''tja, Max kon nog geen kant uit toen de eersten de bocht aan het eind van de straat al omgingen...''. Maar toch maar mooi het NK bij de jongens gereden!

Juul startte op het andere (grote) parcours. Een kopgroep reed weg, er viel een gat, maar Juul leverde een mega-prestatie door alleen !! terug te rijden naar de kopgroep en ''gewoon'' 7e te worden. Supertrots waren en zijn we natuurlijk allemaal! De eerste beker binnen in het Spartaan kamp.

Ondertussen hadden Geo en Dimitri en Wessel zich ook bij het Spartaan kamp gevoegd en het werd steeds gezelliger. De oudste jeugd ontfermden zich over de kleinste supporters, het springkussen werd druk bezocht en het gekregen snoep eerlijk gedeeld. Jan (de papa van Juul) verwisselde nog even vakkundig het buitenbandje van Daan, hier en daar werden nog wat beentjes ingesmeerd en het middagprogramma kon beginnen. Alhoewel, eerst moest onze Fleur natuurlijk nog even worden aangemoedigd. Jammer van de materiaalpech, anders had ze er vast nog meer voorbijgereden (zie ook stukje van geo hier onder)

Voor Jan-Wicher was het zijn eerste NK en meteen had hij zich al weten te plaatsen in categorie 1. Geo heeft hieronder uitgebreid verslag gedaan van zijn wedstrijd. Helaas was het net een rondje te lang. Maar er volgen nog zes NK's bij de jeugd!

Steffie startte bij het NK meisjes categorie 4. Na al twee NK's op haar naam te hebben geschreven wachtte haar de zware taak om haar trui te verdedigen. Steffie reed een hele goede wedstrijd, onder luide aanmoediging van zussen, papa en mama én natuurlijk alle andere Spartaners (wat kunnen die een herrie maken zeg!). Alert en de hele tijd voorin, maar bij de sprint moest ze helaas toch twee meiden voor laten gaan. Een derde plek!! Echt super gedaan. En natuurlijk weer een (hele dikke) beker voor in het Spartaan kamp.

Na een volksverhuizing van het kleine parcours naar het grote parcours kwamen Daan, Rob en Roelant aan de start bij het LJWF van categorie 7. Maar liefst 86 renners stonden aan de start, met Daan helaas helemaal achteraan...Daan wist zich langs heel veel renners te wringen en kwam in de tweede ronde al op een 16e plek langs de schare Spartaan supporters. Helaas zag er iemand voor hem een parkeerplaats voor een bocht aan en viel er een enorm gat. 13 man sterk vormde een niet meer in te halen kopgroep. De hele wedstrijd werd er enorm gejaagd, maar de groep werd niet meer bijgehaald. Bij de sprint werd Daan 24e. Een knappe prestatie. Voor Rob, Roelant en Daan was dit de laatste keer bij de jeugd, op naar de nieuwelingen.

Ook voor Melissa was dit het laatste NK bij de jeugd. En ze liet even zien wat ze waard is. Het was een heel sterk deelnemersveld, maar Melissa liet zich niet van de wijs brengen. De hele wedstrijd sterk, voor in de kopgroep. En natuurlijk aangemoedigd door de hele Spartaan (inclusief Louk met ijsje) en uitgebreid met wat support van een bollenstreker (vriendje van Daan)...Ze kwam als derde aan bij de laatste bocht en werd helaas bijna het parcours afgereden. Maar ze wist toch nog heel sterk terug te komen en werd zelfs nog 9e!!!! De dames hebben het maar weer gedaan vandaag!

De kelen waren al wat schor en de beentjes wat moe (van de supporters vooral), maar er was nog energie genoeg om Jitske, die als laatste om kwart voor vijf! aan de start kwam, aan te moedigen. En natuurlijk reed Jitske, net als alle andere spartaners, een super wedstrijd. De kopgroep reed al snel weg (kon ook bijna niet anders op dit smalle parcours met 10 vierkante bochten), maar Jitske bleef in de achtervolgende groep en deed heel veel kopwerk. De wedstrijd werd afgemaakt met een hele mooie sprint van Jits. Een mooie afsluiting van een mooie dag.

Moe en voldaan en verbrand (wie neemt er nou zonnebrand mee naar een NK, daar regent het altijd) gingen we naar huis....dinsdag weer trainen....

Jolanda Mahieu

website zum & zonen