Rijswijkse Wielrenvereniging De Spartaan

Het was al vroeg dag om alles voor te bereiden en klaar te zetten voor de reis naar Willingen.
Na alles gecheckt te hebben stond Sven al voor de deur met zijn nieuwe autootje en gingen we de grote weg op. Na twee korte stops kwamen we halverwege de middag aan bij het Sympatex bike festival. Hier moesten we ons nog inschrijven, om de startnummers en te chip te verkrijgen.
Nu dat we alle benodigdheden hadden gingen we op weg naar het huisje, wat er heel verzorgt uit zag en genoeg ruimte bood voor onze groep. Na een korte kennismaking begon iedereen zijn fiets in elkaar te zetten en wat algemene afstellingen doen.

En werd er daarna voorgesteld om wat eten te gaan kopen of alvast een stukje de benen los te gaan fietsen. Aangezien het terrein totaal nieuw was besloot ik om ook maar even mee te gaan fietsen, het landschap zag er super mooi uit en het had wat leuke klimmetjes en afdalingen. Terug bij het huisje was het al bijna etenstijd, dus gingen we ons snel even douchen zodat we aan het eten konden beginnen. We hadden Soep met Pasta gemaakt om genoeg energie voor de volgende dag te hebben. Later op de avond bleef het echt super gezellig, Martin zorgde voor een mooi stukje muziek en Aad en Rene waren totaal gefocust op de route van de volgende dag waarbij Aad om 23:00 nog even zijn banden verwisselde.

Om 23:30 deden we een poging om allemaal te gaan slapen, niet dat het lukte want ik was super zenuwachtig voor mijn eerste mountainbike marathon. Toch was ik van vermoeidheid in slaap gevallen en was het alweer snel ochtend, waar we nog even konden genieten van het ontbijt en daarna op onze fiets naar de start moesten rijden. Aangezien het nog zo vroeg was had ik niet bepaald door hoe we reden maar daar maakte ik me niet zo erg druk om.

Aangekomen bij de start was er een gigantische massa aan mountainbikers en keek ik mijn ogen uit, hoe kom ik daar ooit langs? Ook omdat we achterin vak D stonden was het niet bepaald makkelijk om er langs te komen, na de start probeerde ik zoveel mogelijk langs de kanten er langs te komen maar werd ik telkens wel weer klemgereden door mensen die een laag tempo fietste of niet verder konden. Gelukkig kon ik eindelijk een beetje op mijn eigen tempo fietsen na de eerste klim en probeerde ik wat tijd in te halen door volgas door de verzorging heen te racen.
Na 3,5 uur van de start kwam ik eindelijk aan bij de finish, ik had mijn eerste marathon er op zitten van 52 kilometer. Ik was echt blij en had even wat rust genomen in het gras na de verzorging om het thuisfront op de hoogte te brengen, wat me wel opviel was dat mijn HTC alweer bijna leeg was maar stond er niet al teveel bij stil.

Na een halfuur daar gezeten te hebben besloot ik om snel naar het huisje terug te fietsen om een lekkere douche te pakken. Maar na een half uur gefietst te hebben kwam ik er achter dat ik de route niet meer terug kon vinden. Na een aantal kilometers te hebben gereden pakte ik mijn telefoon en wilde ik inloggen op mijn email voor het adres. Niet dat het veel succes bood omdat mijn batterij er na 30 seconden mee op hield. Daar stond ik dan, in de middle of nowhere tussen Willingen en Winterberg. Toch vond ik dat ik het niet op kon geven en bleef ik zoeken, mijn water was ondertussen al lang om en ik had mijn laatste energie reep al een uur terug opgegeten aangezien ik toch wel honger had na de marathon.

De middag begon al richting de avond te gaan en ik besloot toch maar terug te keren richting het festival in de hoop dat ik daar nog mensen van de club tegen kwam, maar tevergeefs gaf ik dat al snel op en besloot ik een andere fietser om hulp te vragen. Zo heb ik eerst naar huis mogen bellen om te vragen of ze het nummer van Sven konden opzoeken en heb ik na veel pijn en moeite hem eindelijk aan de lijn gekregen om een plaats af te spreken waar we konden samenkomen.

Na een half uur in de berm te hebben gezeten kwamen er 2 auto’s aan met Sven, Laura, Martin en Roderick. Na veel gegiechel en gebrul besloten we nog even een pizza te eten voordat we vertrokken uit Willingen. Dit was echt een hele opluchting en voelde me al snel weer op mijn gemak, nu dat de terugweg toch goed verlopen was had ik eindelijk de tijd om de gebeurtenis van me af te zetten en voortaan er bij stil te staan mijn mobiel op te laden. Ook besloot ik hierna, dat het niet mijn laatste marathon zou worden en te gaan trainen voor moeilijkere en langere uitdagingen.

Dit verhaal is een belevenis van Erik de Munck 2011 @ Willingen, Duitsland

> Terug naar MTB activiteiten