|
Hoe sterk is de eenzame fietser die kromgebogen over zijn stuur tegen de wind zichzelf een weg baant?
Dat is de vraag in mijn tweede koers. Dat was eigenlijk vorige week, maar toen viel ik in de 3e of 4e ronde uit met een lekke achterband. De eerste koers reed ik twee weken geleden. Dat was ook meteen de eerste in mijn leven. Vol ontzag heb ik de koers vanuit laatste positie gevolgd en alleen een sprongetje gemaakt naar het volgende laatste wiel als er iemand afviel.
Uiteindelijk in de sprint opgeschoven naar een 18e plek, dus niet gek voor de eerste keer. Vandaag was dus de echte tweede keer. Het weer was lekker alleen stond er veel wind. Vooraf weer veel adviezen gekregen van Theo over wat vooral wel en niet te doen. Bij de start goed weg en de koers werd meteen hard gemaakt door een paar man die probeerden weg te rijden. Ik zat goed voorin maar de groep bleef niet weg. De tweede keer zat ik in de groep die wegsprong maar ook nu wilde men niet doorrijden. Vervolgens zakte ik langzaam af naar de buik van het peloton en schoof ik van het midden naar de staart en weer terug. Bij het passeren van de B-groep zat ik beter dan de vorige koers en kon ik nu eenvoudig doorrijden en bij de A-groep blijven. Meerdere malen probeerden groepjes weg te rijden, maar het lukte steeds om weer aan te pikken. Nu nog leren om Geer in mijn wiel te houden als ik van hem overneem (sorry Geer). Uiteindelijk reed ik voorop toen ik hoorde dat de B-groep mocht afsprinten. Ik wist totaal niet hoeveel ronden wij nog moesten rijden en bleef maar voorop rijden. Toen ik over de finishlijn reed hoorde ik dat er nog 3 ronden te rijden waren. Alleen toen ik omkeek zat er niemand meer in mijn wiel en was er zelfs een behoorlijk gat met het peloton. Deze ronde redelijk rustig gereden, maar toen er nog twee te rijden waren en het gat bleef toch maar wat gas bijgegeven. Uiteindelijk ging dat goed tot de laatste 750m. De wind was te stevig en vlak over de heuvel werd de eenzame fietser ingelopen. Er was niets meer over voor de laatste meters en uiteindelijk was er een 21e plek over. Lekker gereden, maar misschien een beetje dom. Toch moet het een keer kunnen lukken weg te rijden en eenzaam te finishen. Wie weet als ik wat handiger word in de bochten en wat sterker op de lange einden.
Sirik
Met de tom tom naar Almelo,
De tom tom is ingesteld, Den Haag-Almelo 173 km, om 10.45 uur vertrekken we. Gezellig ouwehoeren over van alles en nog wat. De eerste file is een feit, met 50 km per uur rijden we verder. De snelheid wordt weer opgevoerd tot 120 km per uur. De tweede file is een feit, het wordt nu wel krap als we nog willen inrijden.
De tom tom raakt bij Almelo de weg kwijt. We worden alle kanten opgestuurd behalve de goede kant. Het is inmiddels 12:45 en we zijn in een nieuwbouwwijk in Wierden beland, we besluiten om de auto te parkeren en verder met de fiets te gaan, als het goed is moet het parcours hier 7 km vandaan zijn. Met de iPhone in de hand proberen we het parcours te vinden, het is 13:10.
Ook de iPhone brengt geen oplossing, op het fietspad vragen we aan een jongen op de fiets waar het wielerparcours is. De fietser is zo vriendelijk om de weg te wijzen door mee te fietsen, het laatste stuk rijden we alleen verder, het is 13:20.
We zien het parcours met de renners, alleen de ingang van het wielerparcours is niet te vinden. We rijden rond het parcours en zien de renners in rijden, het zal toch niet gebeuren dat we niet kunnen starten, het is 13.28.
We rijden het parcours op en de wedstrijd is net gestart, het is 13:30. Rob rijdt naar de kantine voor wat water. Vol adrenaline rij ik naar de start waar de jury staat. Kunnen we nog starten? We komen helemaal uit Den Haag, onze nummers zijn 26, 51 en 56. Ik gooi mijn rugzak af, Peter doet hetzelfde.
De rugnummers zijn niet opgespeld, dit laten we zo, dan maar zonder nummer. Behalve Peter, het schijnt dat Peter met zijn nummer opgespeld op zijn pyjama naar bed gaat.
We sluiten aan bij het peloton, ik heb mijn beenstukken nog aan en mijn handschoenen zitten nog in de tas. Tot mijn stomme verbazing zie ik Rob met zijn rugzak nog op zijn rug meerijden.
Die gasten in het peloton moeten wel gedacht hebben wat zijn dat voor een gekken uit Den Haag. Ze pakken de (8e plaats), de ander heeft zijn beenstukken nog aan terwijl de mussen dood van het dak vallen (13e plaats) en de ander rijdt met zijn rugzak op en wordt nog 5e ook.
Het was een race tegen de klok met een fantastische voorbereiding maar wel met een goed eind. Ik denk dat ik volgende week ook maar met mijn rugzak aan de start sta.
Gr Geer,
Klik hier voor oudere rennersverslagen
|
